مامان میکرویی

دیروز هم طبق معمول این روزام به شدت بی حال و خسته بودم...نه اینکه فکر کنید کوه کنده بودم که خسته بودم...نه...فقط خسته ی روحیم....حوصله م سررفته بود....مدتها بود میخواستم کمدو مرتب کنم ولی خوب حسش نبود...دیروز بالاخره رفتم سراغش و خالیش کردم....حسابی مرتب و تمیزش کردم....یه دفعه از لابلای لباس مجلسیایی که تاشون کردم....3 تا از لباس بچه گونه هایی که دارم افتاد....همون جا نشستم تک تک برداشتم بوشون کردم و به خریدنشون فکر کردم و یه دل سیر گریه کردم.... لباس اول که یه سرهمی نوزادی سفید با گلای نارنجیه رو پارسال عید فطر از مشهد گرفتم ... همسرم به همه جای حرم مالید و تبرکش کرد مامان میکرویی...

دلمون بدجور گرفته, هم من هم همسری....نمیدونم چرا نمیشه دنیامون بدون مشکل یا حداقل با مشکلات کوچیک و روزمره بگذره...خدا خودش میدونه که زندگی پیرم کرد.27 سالمه ولی اندازه یه زن 50 ساله درد دارم و غصه خوردم...نمیدونم اگه وسط هیاهوی مشکلات کوچیک و بزرگ همسر نازنینم نبود چی کار میکردم....دیگه هیچ چی شادم نمیکنه...دلم میخواد تنها یه گوشه بشینم و به حال خودم زار بزنم...ای کاش تنها غصه م نبود بچه بود...همسری جدیدا یه کار جدید رو شروع کرده که هنوز راه نیفتاده و یک دنیا بهمون استرس داده.ترس از اینده نزدیک داره زجر کشمون میکنه...توی 11 سال زندگی مشترکمون خیلی فراز و نشیب داش مامان میکرویی...

چند روزیه بد جور افتادم به غر زدن به خدا...حس میکنم خدا نمیخواد من خوب زندگی کنم...میخواد همیشه تحقیر بشم, زجر بکشم و با اضطراب زندگی کنم...مگه نمیگن سرنوشت ادما دست خودشونه و خودشون زندگیشون رو میسازن...پس چرا هر چقد من دنبال زندگی خوب میرم ازم دورتر و دورتر میشه...مگه نگفته از شما حرکت از من برکت...پس چرا ما هر قدر بیشتر تلاش میکنیم کمتر موفق میشیم....چرا نمیشه یه روز دلمون خوش باشه و بدون غصه باشیم...دارم شک میکنم به همه قوانین عالم...حس میکنم هر چقدر ادم بدی باشی و گناه کردن برات مهم نباشه موفق تر و خوشبخت تری...من و همسرم همیشه تو کارامون خدا رو در نظر داریم و مامان میکرویی...

دلم بد جور هوای امام رضا رو کرده .هر بار که TV حرم رو نشون میده دلم یهو میریزه...دیشب حرمش مثل بهشت شده بود...قشنگتر از هر جای دنیا....خیلی غبطه خوردم به حال کسایی که اونجا بودن....با اشک و اه ازش خواستم حال این روزهامونو دگرگون کنه...کاشکی یه نظر به ما و زندگیمون بکنه تا ما هم به ارامش برسیم..خسته ایم از همه ی زندگی....چه صفایی داره تک وتنها بدون همراه بدون اینکه حتی یه نفر بشناستت بری روبروی ایوون طلا جوری که گنبدشم دیده بشه بشینی زانوهاتو بغل کنی و هر چی تو دلت تلنبار شده بهش بگی...از غصه هات از دردات از بی کسی ها و خستگی هات...کاشکی قسمت بشه زودی بریم پابوس...ولی مامان میکرویی...

امسال رو اصلا اصلا دوست ندارم.... دلم پر شده از حسرت و حسرت و حسرت....نه فقط حسرت مادر شدن ....نمیدونم دنیا کی قراره با دل من هم راه بیاد....دیروز دوست بسیار خوبمون با نی نی دو ماهه شون خونمون مهمون بودن...چقدر قربون صدقه نی نی ش میرفت و من دلم اب میشد و پر میشدم از حسای بد...حس گر کرفتن..نه ...اتیش گرفتن....اون که میدونه من چقدر منتظر بچه هستم...میدونه چقدر حسرت دارم... چی میشه یه کم جلوی من و امثال من که منتظریم مراعات کنن و انقدر از خاطرات لگد زدن بچه ی توی دلشون و زایمانشون و تک تک چیزایی که برای ما شده حسرت و ارزو حرف نزنن...چرا یه لحظه خودشونو جای ما نمیذارن که بفهم مامان میکرویی...